Odnajdź w sobie kurę i kopnij ją w pygostyl, czyli jak iść do przodu zamiast dreptać w miejscu.

Kiedy myślę sobie o tych jakże uroczych ptaszynach, wracam wspomnieniami do babcinego podwórka, gdzie w czasach dzieciństwa mogłam obserwować ich pełen monotonii byt, skupiający się głównie na grzebaniu w ziemi Nie jest to wbrew pozorom mowa gratulacyjna dla kur, ani zwrócenie uwagi na moje młodociane ciągoty wcielenia się w dziecięcą wersję Frauda, dlatego te tematy pominę. Jest to natomiast pogadanka o naturze ludzkiej, która według mnie momentami do złudzenia przypomina przytoczonych wcześniej bohaterów. Być może to stwierdzenie nie przyniosłoby mi pozytywnego wyniku w teście na normalność, jednakże w tym przypadku jestem zmuszona do pozostania przy swojej tezie i porzuceniu zadowalającego rezultatu. Wszystko dla dobra ludzkości.

A teraz pytanie za sto punktów. Co odpowiedziałaby kura, gdybyś zapytał jaki jest jej unikalny sposób na życie? Wyobraźmy sobie, że przytoczona sytuacja jest w pełni racjonalna i do zaistnienia nie wymaga tony dragów. Wydaje mi się, że zrozumienie ich gdaczliwej mowy doprowadziłoby nas do odkrycia tej zagadki, czyli stwierdzenia, że jest to dreptanie i grzebanie. Ewentualnie, grzebanie i dreptanie. W tym momencie przechodzimy więc do sedna. Taki styl życia sprawdza się u naszych miłych ptaszysk, ale w przypadku stworzeń stąpających na dwóch nogach jest zupełnie błędny. Rzecz jasna, w odniesieniu do tego drugiego gatunku, mam na myśli gmeranie w przeszłości, rozkładanie na czynniki pierwsze wspomnień, które są już liczbami pierwszymi.

źródło:tumblr

Tacy właśnie z nas hipokryci. Pragniemy nowych przygód i doznań, a jednocześnie chcielibyśmy pływać w oceanach przeszłości, bo one zawsze wydają nam się jakieś takie cieplejsze i bardziej przejrzyste. Niestety to nie jest możliwe.

Nic dwa razy się nie zdarza, powiedziała pani Szymborska. Mechanizm ten jest niesamowicie prosty i oczywisty, choć mam niekiedy wrażenie że wbrew niemu wciąż próbujemy wskrzesić przeszłość, stąpając już tylko po popiele. Działanie w takim samym stopniu ludzkie jak i nieracjonalne. Jeśli znalazł się na tym świecie ktokolwiek, kto potrafi chodzić po górach zwanych przyszłością, twarzą zwróconą w w kierunku zbocza, a do tego plecakiem pełnym wspomnień, to szczerze mu gratuluję, aczkolwiek podejrzewam, że zwykły zjadacz chleba od razu upadnie. Prosto na skałę. Jak więc poruszać się we właściwym kierunku? Obawiam się, że nasza podświadomość nie będzie nam w tym przypadku pomagała-szczerze powiedziawszy wredny z niej stwór, zawsze włącza się i wyświetla sekwencje obrazów w najmniej odpowiednim momencie, kiedy zadaje się, że w naszej głowie zapanował względny ład i jesteśmy w stanie wyjść ze stanu hibernacji. Na szczęście, na sposoby są sposoby, dlatego zostaliśmy wyposażeni w możliwość władania nią, a nie na odwrót. I kiedy kolejny raz mamy ochotę wejść do szafy, wyrzec się samego siebie i w takiej postaci spędzić resztę życia, bo przecież „nic lepszego już nas nie spotka”, należy zadać sobie kilka poważnych pytań, które za jednym zamachem roztrwonią tę iluzję. Chcesz iść do przodu, czy czuć się jak jaskiniowy stalagmit? Otworzyć się na nową drogę, czy wciąż z miną zaplutego szczeniaczka tęsknie spoglądać na starą? Odpowiedzi są nazbyt jasne, choć czasem musimy przekonywać swój rozwydrzony niczym pięciolatek umysł. Tak z osiemdziesiąt razy, a potem znowu i znowu.

źródło:tumblr

Kim bylibyśmy jednak bez przeszłości? Zdaniem wyrwanym z kontekstu, albo rozdziałem książki, która nie ma swojego początku. Spójrzmy prawdzie w oczy, to ona nas określiła i zaprowadziła w miejsce w którym jesteśmy teraz. Nie wykreślimy jej czarnym markerem, zresztą wyparcie nie jest tutaj żadnym rozwiązaniem. Musimy po prostu obrócić stronę i ze świadomością tego co było, przejść do kolejnego rozdziału życia. Jeszcze bardziej fascynującego, bo nieznanego. Nie ma co ograniczać się do jednego kurnika, zdecydowanie.

Budapeszt.

Mówią, że to co dobre szybko się kończy. Tak było i w tym przypadku. Ale czy to oznacza, że później nadchodzą mroczne dni szarej rzeczywistości? Nic bardziej mylnego. Pozostają piękne wspomnienia, do których warto wracać. Dzisiejszy wpis poświęcony jest właśnie takim obrazom przeszłości, które już na dobre wryją się w naszą pamięć. Do nas należy tylko wybór czy od czasu do czasu wcisnąć wyimaginowany replay, czy może pozwolić utonąć im w otchłani przytłaczających myśli.
Witaj ponownie, przygodo z Budapesztem!

Karmimy kangurka

Hilton i żółta taksówka...tak wiem, ale to nie jest NY

hmm...

Gdzie jest nemo?!

Mamy  zadowolonego wielbłąda ...

i skupioną na pozowaniu zebrę, a raczej zebry :)

Równowaga między wyobraźnią, a rzeczywistością.

 Wieczór, fotel, kawa, koc i ulubiona książka. Klimat idealny dla tych, którzy wyczerpani i znudzeniu kolejnym, nad wyraz produktywnym dniem, pragną przystopować w  szalonym pędzie codzienności  i odpłynąć do krainy zwanej chwilową szczęśliwością.  Czasem, aby urozmaicić rzeczywistość, należy użyć wyobraźni, która może dostarczyć nam sporych pokładów wspomnianego wcześniej szczęścia oraz relaksu dla ciała i duszy.

                                                                                                  źródło:tumblr


Wyobraźnia jest intrygującym zjawiskiem. Można ją określić jako zdolność człowieka do przedstawiania sobie osób, rzeczy czy wydarzeń, które nie są odbiciem aktualnej percepcji. Percepcja jest bowiem rejestrowaniem obiektywnej rzeczywistości, wyobraźnia natomiast jest psychicznym tworzeniem subiektywnej rzeczywistości.

Treści pojawiające się w wyobraźni nie są czymś przypadkowym, bowiem stanowią one jedno z ważnych zwierciadeł sytuacji w jakiej się znajdujemy. To ona – jak wszystko w człowieku- odsłania swoje podwójne oblicze. Może spełniać funkcje pozytywną, czyli być motywacją, siłą do działania oraz tę negatywną, czyli ciągnącą w dół i pogłębiającą nasz wszechogarniający pesymizm.  Ważnym aspektem staje się zatem precyzja myślenia, a co za tym idzie plastyczność naszej wyobraźni oraz zdolność do konfrontowania jej z obiektywną rzeczywistością.

 

 źródło:google

Wyobraźnia jest zatem cennym pomostem między potrzebami i przeżyciami danej osoby a rzeczywistością zewnętrzną. Może jednak stać się źródłem zagrożeń. Może przybrać wręcz destrukcyjny charakter. Staje się tak gdy jest  ona mechanizmem obronnym i sposobem reagowania na frustracje. Tego typu wyobraźnia nie rozwiązuje problemów , lecz je powiększa. Wyobrażenia agresywne mogą przynosić chwilową ulgę ale jednocześnie powodują poczucie winy, lęk , chęć zemsty, prowadzą do napięć i konfliktów psychicznych. Zwłaszcza, że w wyobraźni miłość i nienawiść do osób, rzeczy czy sytuacji łączą się ze sobą znacznie intensywniej niż w życiu realnym. Należy zatem wykorzystywać jej dobrą stronę i przezwyciężać tę  złą, aby stała się ona wartością mocno zakorzenioną w codziennym osiąganiu szczęścia. Bawiąc się wyobraźnią będziemy dążyć do odkrycia na nowo jej pozytywnego oblicza, które z całą pewnością oddziaływać będzie na całe nasze ciało, wliczając w to przede wszystkim  dobre samopoczucie.

Istotnym zadaniem jest ponadto szerzenie  wyobraźni  twórczej, która ułatwia nie tylko pogłębione spojrzenie na świat,  ale także na samego siebie. Żyjemy bowiem w czasach, w których ludzie z reguły dokładniej poznają i rozumieją otaczający ich świat niż własną rzeczywistość.
Reasumując  od zawsze byłam przekonana, że jeśli czarny kot przebiegnie mi drogę, to ten kot będzie miał pecha.

                                                                    źródło:tumblr

Do dzieci małych i dużych.

Przepadam za obserwacją tych małych ludzików. Lubię wyobrażać sobie kim będą w przyszłości, jakie błędy popełnią i ilu osobom złamią serce. Ale póki co stanowią znakomitą próbę badawczą, która pozwala zauważyć jaką smutną drogę przebywa człowiek.

Rodzimy się czyści niczym biała kartka. Początkowo jest ona zamalowywana pastelowymi, delikatnymi barwami, aby w końcu wejść w okres burzliwej młodości, kiedy to intensywność pewnych kolorów aż razi po oczach. Wcześniej czy później dzieje się jednak coś strasznego, a mianowicie nastaje szarość. Obojętniejemy, mętniejemy, nie zauważamy tego, co w przeszłości wywoływało w nas skrajne emocje. Zamieniamy się w manekiny, które potrafią jedynie wzruszać ramionami, a do chwilowego wyjścia ze swojego codziennego zblazowania potrzebują coraz to większych impulsów. Kiedyś wystarczyła tylko budowla z klocków, a teraz żeby się uśmiechnąć musimy uchlać się niczym dzika świnia. Straszne to, przerażające wręcz.

Na początku świat wydaje się wielki, niezbadany i nieprzemierzony, ale jednocześnie prosty i pełen wielu kolorów. I ta ciekawość i wyobraźnia, towarzysząca każdemu dziecku to wielki dar, który na drodze życia gubi większość z nich.

Cudownie jest myśleć, że po zjedzeniu pestki w brzuchu wyrośnie drzewko, wróżka Zębuszka zasili naszą świnkę skarbonkę, a szczypiorek wcale nie rośnie z cebuli, tylko w magicznych okolicznościach pojawia się w trawie. Przylot samolotu zwanego dorosłością zabiera nam jednak brutalnie te, jak i inne złudzenia, bo przecież to irracjonalne, głupie i dziecinne. Nie wypada już wierzyć w Mikołaja i nosić buty świecące przy każdym kroku, tak samo jak nie wypada być ciekawym świata człowiekiem, podchodzącym ze świeżością i zaangażowaniem do każdego dnia.

W dobrym tonie jest natomiast narzekanie, wieczne niezadowolenie i twierdzenie, że świat jest niesprawiedliwy i wypełniony złem. Faktycznie, nie żyjemy w krainie purpurowych motyli, nieraz tarzamy się w bagnie, a życie nas nie oszczędza, ale po co sobie dokładać? Nie da się udawać, że całe zło nie istnieje, bo nie da się zresetować umysłu do poprzedniego, idyllicznego stanu zwanego dzieciństwem, ale zawsze można próbować dostrzegać te świecące w otchłani chaosu pozytywy.

Rozmawiając czasem z samą sobą, zadaję sobie pytanie czy jestem dorosła. Bo przecież dowód i prawo jazdy (w większości przypadków), nie świadczą o jakiejkolwiek dojrzałości. Czy zatem stałam się już tą szarą maszyną, czy jeszcze jest stoję przed tą barykadą? Chciałabym wierzyć, że przez całe życie uda mi się zachować w sobie jakiekolwiek pozostałości z tęczowych lat, kiedy krojenie dżdżownic było czystą, choć nieco niehumanitarną zabawą, a nie zmuszało do rozmyślania o detoksykacji glinokrzemianów, jaka zachodzi w ich organizmach.

Tak poza tym, idealnym wręcz podsumowaniem mojej rozkminy, a jednocześnie inspiracją do niej jest film, który udało mi się obejrzeć dzięki objęciom przeziębienia w których się znalazłam. „Marzyciel” opowiada o człowieku, który postanowił, że pójdzie pod prąd dorosłości i swoje życie podporządkuje pozornie niepoprawnej i śmiesznej idei.

Reasumując, miło jest czasami cofnąć się do mentalnego przedszkola i zamiast zgłębiania tajników mechaniki kwantowej, porozczulać się nad głupotami. Bądźmy poważnymi dorosłymi wtedy, kiedy życie od nas tego wymaga, natomiast w wolnych chwilach puśćmy wodzę fantazji i dajmy się czasem ponieść tej fali. A jeśli coś sprawia Ci przyjemność, to nie daj sobie wmówić, że to głupie, dziecinne i bez sensu. Bo co niby jest złego lub szkodliwego w zamiłowaniu do dinozaurów, tendencji do nadawania imion kaktusom, albo planowaniu przejażdżki na alpace? Nic. Dlatego właśnie nie powinniśmy zabijać w sobie tych małych stworzonek.

 

 

źródło:tumblr

 

 

 

 

Momentalne wspaniałości.

Aby moja życiowa tendencja do tworzenia wszelkiego rodzaju list i podsumowań została zaspokojona, przychodzi czas na wybranie kilku  scen, będących w moim skromnym mniemaniu idealnymi. Jeśli nie lubicie więc drobnych spojlerów rzeczywistości, chociaż tej filmowej, uciekajcie jak najdalej z tego miejsca. Zakładam jednak, że za nimi przepadacie, a zresztą jedno ujęcie jest tylko drobnym ziarenkiem całości. A ono czasem może się przydać by odkryć coś zupełnie nowego i ciekawego.

1. Teoria wielkiego wybuchu. Fight club.
   Wybór jednej sceny z filmu, który zdaje się być zlepkiem geniuszu stanowi zadanie dość karkołomne. Jeśli już jestem zmuszona do zamówienia tylko jednego deseru z karty, którą pochłonęłabym w całości, moja wyliczanka wskazuje to:

źródło:tumblr

Czy jest coś w większym stopniu idealistycznego i nierzeczywistego niż oglądanie upadku cywilizacji, stojąc w oknie wieżowca, z posiadającą mroczne alter ego, a może nawet chorobę dwubiegunową, drugą połówką? Do tego dodajmy jeszcze wisienkę na torcie w postaci najlepszego utworu Pixies. Gdzie się podział mój umysł?

2. Deszczowa piosenka. Breakfast at Tiffany's.
   Od zawsze twierdzę, że wielkie miasta zatopione w deszczu wyglądają zjawiskowo. A jeśli tym miastem jest Nowy Jork, to możemy być już niemal pewni, że otrzymamy coś ponadprzeciętnego. Piękna sceneria jest jednak tylko jednym z wielu plusów mojej ulubionej sekwencji w „Śniadaniu”. Turbulencji emocjonalnych i spazmatycznych zachowań również nie brakuje. Jestem absolutnie zakochana w monologu pana Paula, który sprawia, że mury tkwiące w pozornie nieczułej damie, dumnie palącej papierosa w taksówce, burzą się w drobny mak. Najważniejszy w tym wszystkim jest jednak kot o imieniu Kot. I chwała Bogu, że się znajduje, bo sytuacji odwrotnej nigdy nie wybaczyłabym twórcom, a produkcja zostałaby zrzucona w odmęty filmowego niewypału. A dzięki temu zakończeniu może stać na najwyższej półce mojego wyimaginowanego filmozbioru. Faktycznie, trąca to wszystko słodkim niczym wata cukrowa banałem. Czasem jednak przychodzi i ochota na watę.
   
   
   
   
   
   
    
   źródło:tumblr

3. Pociąg zwany Nibylandią. Finding neverland.
   Świadomie uznaję to dzieło filmowym odkryciem miesiąca. Swoją drogą, niesamowicie trudno oderwać jeden moment od tej magicznej całości, tak samo jak trudno dostrzec słonia pożartego przez węża boa.

 

źródło:tumblr

Do rzeczy jednak. Chyba najlepszym odzwierciedleniem tego dzieła jest moment, gdy granica między światem rzeczywistym, a utopią głównego bohatera zaciera się. Niby stoimy razem z nimi w salonie, a jednak jesteśmy już jedną nogą w dziecięcej krainie. Witamy się z elfami, rusałkami i strzygami leśnymi. Efekty specjalne „Marzyciela” to oddzielna rzeka, jednak składam hołd twórcom, za to, że nie zmienili ich w chamski i przerysowany dodatek, tylko idealnie wpasowującą się część całości. A pozornie niewiele znacząca chwila, gdy państwo Barrie rozchodzą się do swoich pokojów, a właściwie dwóch różnych światów jest idealnym przejawem dopracowania w każdym szczególe. Wydaje mi się, że to w nich przejawia się mistrzostwo.

 

 źródło:tumblr

4. Smacznego. The Silence of the Lambs.
   Pana Hannibala Lectera przedstawiać chyba nie muszę. Mamy tutaj przykład dość osobliwego geniuszu, bo człowieka który nie wykorzystuje go do ratowania kotków z drzew i przeprowadzania starszych pań przez ulicę. Fascynująca jest to, jak cienka bywa granica między nadzwyczajnością, a szaleństwem, zdolnościami, a wypaczeniem. Nie mogę sobie wprost wyobrazić jak Hopkins z taką wiarygodnością odegrał rolę Lectera. A kiedy Hannibal opowiada o swoich nawykach żywieniowych, jednocześnie mam ochotę bić brawo jak i uciec z pokoju z odruchem wymiotnym. Wątroba ludzka i bób to wprost ideale połączenie dla naszego uroczego bohatera. Dobrze przynajmniej, że ten jakże smakowity obiad popija chianti.
      
   
   
   
    źródło:tumblr
   
   
5. Życie toczy się dalej. Perfect sense.
   Chyba przejawiam jakieś nie do końca zdrowe zamiłowanie do filmowych apokalips. Ta jest jednak zupełnie wyjątkowa i ile razy na nią spoglądam, wnętrzności mi drżą, a po plecach przechodzą zastępy ciarek. I tak się czasem zastanawiam, co musiałoby się stać, aby na tym świecie, przytrafiłby się chociaż moment bezgranicznej akcteptacji i miłości, a ścieki nienawiści wyschłyby na chwilę. Wizja zbyt nierzeczywista, powie każdy. Tak czy owak, scena zupełnej ciemności, wzbogaconej jedynie cudownym głosem Evy Green, porusza najlepsze obszary wyobraźni. Zresztą, nie tylko wyobraźni.
   
   
   
   
    
    źródło:tumblr